Kiedy pies potrzebuje psychologa

Nie ma chyba gospodarstwa rolnego, w którym nie byłoby psa, choćby małego, szczekliwego mieszańca. Czworonożny przyjaciel człowieka ma do spełnienia konkretne zadanie stróża i obrońcy, a dopóki wywiązuje się ze swoich obowiązków, psie potrzeby pozostają właściwie niezauważone.  

Tymczasem znajomość psiej natury, jednocześnie właściwe postępowanie ze zwierzakiem, przede wszystkim kontakt i emocjonalna więź czworonoga z człowiekiem, pozwolą uniknąć wielu kłopotów.

Prawdziwym utrapieniem w gospodarstwie jest pies, który zamiast pilnować urządza sobie polowania na drób. Wszystkiemu winien naturalny przecież dla psa instynkt łowiecki, który trudno zniwelować, szczególnie u ras myśliwskich. Odseparowanie psa od drobiu, jeśli jest możliwe, stanowi tylko częściowe rozwiązanie, bo przy każdym przypadkowym kontakcie znowu dojdzie do ataku. Czy takiego "pogromcę" domowego ptactwa można jeszcze wychować na odpowiedzialnego stróża obejścia? Okazuje się, że tak, o czym przekonuje Irena Kruza, specjalista od relacji człowiek - zwierzę towarzyszące, członek inowrocławskiego oddziału Związku Kynologicznego w Polsce, hodowca psów rasy Alaskan Malamut.

- W takim przypadku należy zastosować terapię behawioralną. "Psi psycholog" aplikując odpowiednie ćwiczenia może zniwelować złe nawyki czworonoga, jednak pod warunkiem ścisłej współpracy z właścicielem - mówi Irena Kruza. Jeśli do gospodarstwa trafia dorosły już pies, przejawiający nadmierny instynkt łowiecki, nie znamy jego przeszłości, wtedy problem jest trudniejszy, zaś terapia będzie trwała dłużej i niestety nie zawsze zakończy się sukcesem.

Dlatego i tu sprawdza się stara maksyma, mówiąca iż lepiej zapobiegać, niż leczyć. - Psa należy socjalizować ze wszystkimi zwierzętami, które są w danym gospodarstwie. Jest to łatwiejsze, jeśli zaczynamy pracę z kilkutygodniowym szczenięciem. Psiak musi mieć szansę zapoznania się ze wszystkimi współmieszkańcami obejścia, którego w przyszłości ma pilnować - dodaje Irena Kruza.

Poważnym problemem na niejednej polskiej wsi są psy biegające bez dozoru człowieka. Pies, który samowolnie znika z domu czasem nawet na kilka dni, nie stanowi wielkiej wartości jako stróż obejścia. Wałęsanie się psów pociąga za sobą dodatkowo inne konsekwencje. Takie zwierzę może bowiem wpaść pod samochód, stać się ofiarą myśliwego czy rakarza, w najgorszym wypadku pogryźć inne zwierzęta bądź ludzi. Trzymanie czworonoga na łańcuchu, czy w zamkniętym obejściu jednak nie wystarczy.

- Pies ma potrzebę przestrzeni, musi rozładować swoją energię i jeśli nie ma bliskiego kontaktu z człowiekiem, który poświęci mu odrobinę czasu, pobawi się z nim i umożliwi wybieganie, to zwierzę samo szuka sobie rozrywek i ucieka - informuje nasza rozmówczyni. Ucieczki nasilają się szczególnie w okresie cieczek u suczek, co ściąga kolejne problemy z nadmiernym rozmnażaniem się psów.

Brak emocjonalnej więzi psa z człowiekiem może też doprowadzić do agresji wymierzonej nie tylko w intruza, lecz również w domowników. Zdaniem Ireny Kruzy, pies pozbawiony kontaktu z człowiekiem popada w depresję, przestaje reagować na bodźce i spełniać rolę stróża. Opisany stan może przerodzić się w agresję.

"Psi psycholog" potrafi dopomóc zmienić agresora w potulnego baranka, chociaż zbyt późno podjęta terapia, w skrajnych przypadkach niestety kończy się eutanazją. Aby nie dopuszczać do takich sytuacji, nie stwarzać zagrożenia dla siebie i innych, lepiej traktować czworonoga tak, jak na to zasługuje przyjaciel.

Psy mieszkające w miastach mają przede wszystkim dotrzymywać człowiekowi towarzystwa. Z kolei trzymane na wsi muszą pilnować i bronić swego domostwa, ale potrzeby mają identyczne. Wszystkie wymagają nie tylko pełnej miski i przytulnego posłania, ale też odrobiny czułości i zainteresowania ze strony człowieka, któremu wiernie służą.

tekst i foto Marta Pietrzak
Związek Kynologiczny w Polsce,
Oddział w Inowrocławiu