Większość ludzi zna lawendę. Ujmuje jej niezwykle delikatny zapach, atrakcyjny wygląd i kolor. Jest krzewinką o licznych łodygach wyrastających do 70 cm wysokości. Kwiaty liliowe w rozmaitych odcieniach tej barwy. Dzięki długiemu okresowi kwitnienia miłośnicy lawendy mogą uprawiać całą gamę odmian jako bylinę ozdobną w ogródkach, przy ścieżkach, oczkach wodnych, pamiętając o wystawie południowej, słonecznej dla roślin.

Jako roślina zielarska przeznaczona do produkcji polowej znajduje coraz szersze zastosowanie. Surowcem są kwiaty lawendy wraz z kłoskami kwiatowymi o długości szypułki poniżej ostatniego nasady kwiatostanowego nie przekraczającego 8 cm. Zbierane na początku kwitnienia, by przekwitniętego kwiatostanu nie było więcej niż 10%. Przygotowuje się także kwiat lawendy otarty, specjalnie przygotowany na sicie o oczkach 1-1,5 cm. Surowiec powinien posiadać naturalną barwę, delikatny, przyjemny i aromatyczny zapach.

Plantacje lawendy zakłada się z nasion wysiewanych wprost do gruntu. Najwłaściwszym terminem wysiewu jest późna jesień. Tuż po zbiorze nasiona gorzej kiełkują, wymagają zatem przed siewem starannych zabiegów takich jak stratyfikacja[ polega ona na przetrzymaniu nasion w wilgotnym piasku w stosunku 1 do 5 przez 2 miesiące w temperaturze 0-3 stopni. Zabieg ten powinien być obowiązkowo wykonany przy wysiewie wiosennym. Wysiew jesienny powinien być dopasowany do czasu, w którym pojawiają się przymrozki wówczas nasiona same ulegają skaryfikacji w glebie. Dla założenia plantacji wybieramy teren dobrze nasłoneczniony, osłonięty od wiatrów. Lawenda wymaga gleby lżejszej lecz żyznej o podłożu wapiennym. Dobrze udaje się na szczerkach, lessach, rędzinach i lżejszych madach. Dobrze ukorzenia się i pozostaje w gruncie w tym samym miejscu przez okres 6-8 lat. Należy do roślin, które źle znoszą obornik. Duży i znaczący wpływ wywierają nawozy mineralne, które stosujemy w następujących dawkach: azot 60 kg/ha w 2 dawkach, fosfor 60 kg/ha, potas 80 kg. Z pewną dozą ostrożności należy podejść przy stosowaniu azotu ponieważ wzmaga on wzrost części zielnych, kwitnienie jest wówczas osłabione. Oznacza to również mniejszy plon kwiatów.

Spotyka się również zakładanie plantacji z rozsady produkowanej w warunkach szklarniowych, rzadziej z sadzonek rozmnażanych wegetatywnie przez podział. Wówczas obsypuje się w sierpniu rośliny ziemią do 1/3 wysokości, wiosną natomiast małe krzewinki dzieli się i przenosi do ziemi. Ta metoda głównie stosowana jest, gdy lawendę uprawiamy jako roślinę ozdobna.

Pielęgnowanie plantacji jest podstawowym zabiegiem w czasie uprawy i od niej zależy jak wiele lat cieszyć będziemy się z raz założonej plantacji. Systematyczne odchwaszczanie polega na stosowaniu spulchniaczy oraz wielorzędowych pielników. Zabiegi te można łączyć z nawożeniem mineralnym.

Zbiór kwiatostanów następuje w 2 roku uprawy i zwykle odbywa się ręcznie. We Francji dostępne są specjalistyczne i bardzo drogie kombajny do zbioru kwiatów lawendy. Suszenie wykonujemy w suszarniach w temperaturze około 35-45 stopni Celsjusza jak również w miejscach przewiewnych lekko zacienionych, dbając by układano kwiaty cienką warstwą.

W Polsce najwięcej upraw lawendy spotyka się w okolicach Krakowa. Jednak obecnie surowiec ten jest coraz częściej importowany głównie z Francji i Bułgarii.

Od starożytności lawenda była używana jako środek wonny, składnik perfum. Rzymianie dodawali ją do kąpieli, umieszczali w pomieszczeniach mieszkalnych. Większość specyfików, zawiera olejek uzyskiwany z kwiatów w pełnym rozkwicie. Kwiaty lawendy działają przeciwskurczowo, antyseptycznie i bakteriobójczo, ale również znieczulająco i antyreumatycznie, uspakajają akcje serca i podnoszą jego odporność. W lecznictwie ludowym olejek lawendowy używany jest jako maść wcierana w bolące mięśnie, stawy oraz korzonki, a także na miejsca stłuczone, zwichnięcia i miejsca dotknięte paraliżem.